U bent nu op de pagina: Revolutie
Individu naar collectief, Technologie, The great firewall of China, Vrijheid van informatie

Revolutie

Op deze pagina worden de revoluties die een golf van democratisering veroorzaakten
in het Midden-Oosten uitgelicht. Centraal staat de Arabische lente, een kwestie die nog volop in ontwikkeling is. Tijdens deze revoluties spelen sociale media een grote rol.

Geschiedenis

israel2_route_palest.jpg
Het grootste deel van de Arabische wereld bestaat uit ex-koloniën van Italië (Libië) , Frankrijk (Syrië) en Groot-Brittannië (Egypte). Na de Tweede Wereldoorlog werden deze landen onafhankelijk. De Sovjet Unie en het Westen hielden altijd een stevige vinger in de pap. Er wordt heftig gespeculeerd of het Westen zich er wel of niet mee bemoeide, maar in feite bleven dictators als Mubarak en Kadhafi aan de macht. Een van de belangrijkste redenen voor het Westen om zich ermee te bemoeien is de grote hoeveelheid olie in de grond. Door dictators aan de macht te laten probeert het westen grip te houden op de olievoorraad van de wereld.

In het boek 'Het zijn net mensen' vertelt schrijver Joris Luyendijk over de Arabische wereld en hoe de verhoudingen tussen oost en west eigenlijk liggen. Vooral de onmacht van de gewone burger komt hierin naar voren. De staat is de baas en als jij het niet eens bent met de staat ga je de bak in of verdwijn je.

Arabische Lente

De Arabische lente is een verzamelnaam voor de revoluties die in 2011 plaatsvinden in de Arabische wereld. Tijdens de Arabische lente worden social media intensief gebruikt. Ze hebben een versterkende factor. Door middel van sociale media kan iedereen realtime meekijken in het dagelijkse leven van een demonstrant in een niet-vrije wereld. Het tijdperk van grote revoluties begon op zaterdag 18 december 2010.
700px-Arab_Spring_map_reframed_updated.svg.png[1]
Op deze kaart kunt u zien wat er tijdens de Arabische Lente is gebeurd in de bepaalde landen. Over veel van deze revoluties zal in de volgende paragrafen informatie worden gegeven.

Tunesië

Tunesië is het land waar de Arabische lente is begonnen. De revolutie in Tunesië wordt ook wel de Jasmijnrevolutie genoemd. De demonstraties waren in eerste instantie gericht tegen de tegen de hoge werkloosheid en corruptie. De demonstranten eisten simpelweg een baan. Het land wordt geregeerd door de president 'Zine el Abidine Ben Ali'. De familie van deze president is niet populair onder de bevolking, dat komt vooral door de grote rijkdom van de familie en het luxe leven dat zij leiden, terwijl de rest het land te kampen heeft mer grote armoede. Zine el Abidine Ben Ali is in 1987 aan de macht gekomen doordat hij een paleiscoup pleegde en zijn voorganger afzette. De dictator is na 1987 nog vijf keer herkozen met steeds ongeveer negentig procent van de stemmen. Aan de eerlijkheid van deze verkiezingen wordt getwijfeld. Het land heeft een meerpartijenstelsel maar kritiek op de president wordt niet in dank afgenomen. Het geld van het land wordt vooral gestopt in het toerisme, in het belangrijke noorden en de grote steden. Daarbuiten leven de mensen vaak in armoede en werkeloosheid. Onder de werklozen bevinden zich veel jongeren, hun kans op een mooie toekomst is vrijwel nihil.

De protesten in Tunesië zijn vanaf het begin hevig. Ze begonnen toen de groentekar van Mohammed Bouazizi in beslag werd genomen en deze man zichzelf uit protest in brand stak. Deze daad van wanhoop en protest is hem fataal geworden. Al snel liepen deze protesten uit de hand, de politie trad hard op met veel geweld. Zo zijn er zijn doden gevallen doordat de politie het vuur opende op de demonstranten. De president is het land ontvlucht en heeft zijn taken overgedragen. Drieëndertig familielieden van Zine el Abidine Ben Ali zijn opgepakt en worden verdacht van misdaden tegen Tunesië. De arrestaties vonden plaats toen zij het land uit wilden vluchten.

Uiteindelijk zijn ook de kopstukken van de partij van de president opgestapt. Dit als tegemoetkoming voor de grote bezwaren van de oppositie. De oppositie vond dat de RCD (de party van Zine el Abidine Ben Ali) nog teveel macht had in de overgangsregering. De protesten blijven aanhouden omdat er nog steeds mensen in de regering zitten die daar ook al zaten toen de president nog aan de macht was. Ze eisen dat al deze mensen hun posities opgeven in de overgangsregering. De politie heeft tijdens deze demonstratie waarschuwingsschoten gelost om te voorkomen dat de menigte het gebouw van de RCD binnen zou vallen. Er zijn geen berichten over gewonden tijdens deze actie.
Tijdens de onrust in Tunesië zijn ongeveer 300 mensen om het leven gekomen en zeker 700 mensen zijn gewond geraakt. Dit hebben de Verenigde Naties bekend gemaakt. In Tunesië zijn nu de eerste campagnes begonnen. Intussen hebben in Tunesië verkiezingen plaatsgevonden.

Egypte

Het is voor een volk dat permanent onderdrukt wordt lastig om onvrede te uiten. In het boek 'Een goede man slaat soms zijn vrouw' beschrijft Joris Luyendijk het dagelijks leven van de Egyptenaar. Het is een verslag van het Egypte uit 1995: een vervallen staat waar het communisme geen zoden aan de dijk heeft gezet. Een land waar de bureaucratie en corruptie in de politiek het onmogelijk maken om als maatschappij vooruitgang te boeken. Een land land waar de mensen met zichzelf laten sollen. Dit verslag was voor de opkomst van het internet en ver voor de opkomst van social media.[2] Voor het internet was je in Egypte afhankelijk van corrupte pers of pers in handen van de politiek om van nieuws te worden voorzien. Nu is het een kwestie van de juiste zoekterm. Via Twitter en Facebook kunnen mensen berichten delen die te maken hebben met hun huidige situatie. Voorbeelden van succesvolle demonstraties kunnen in een fractie van een seconde de hele wereld over. Dit moedigt mensen aan om hetzelfde te doen en om zich te mobiliseren.

De Egyptische revolutie op het Tahrirplein is onder andere gestart door de Facebookgroep We Are All Khaled Said. Een groep studenten, onder wie Google marketing directeur Wael Ghonim, besloot deze groep aan te maken na de dood van Khaled Said. Saïd werd in juni 2010 in Alexandrië in een internet café doodgeslagen door de politie van Mubarak. Hij had gefilmd dat agenten in drugs handelden.[3] In Egypte volgde een advacaat het voorbeeld van de groenteverkoper uit Tunesië. Hij stak zichzelf in brand voor het parlementsgebouw in Caïro terwijl hij leuzen schreeuwde over de hoge voedselprijzen. Ook een andere Egyptenaar stak zichzelf in brand uit protest.

khalidSaid.jpg
(Khaled Said - voor en na zijn bezoek van Mubaraks politie[4] )

De eerste demonstraties vonden plaats op 25 januari 2011 en werden georganiseerd via Twitter en Facebook. Uiteindelijk zijn er meer dan 100.000 man op de been gebracht. Ze verzamelden zich op het Tahrir-plein vlakbij het parlementsgebouw in Caïro. In Egypte werd vooral gedemonstreerd tegen de hoge werkeloosheid en de ongelijke verdeling van de welvaart. Net als in Tunesië werd er hard opgetreden tegen de betogers. De politie gebruikte hierbij traangas en rubberkogels.

Bij de demonstraties in Egypte heeft internet een grote rol gespeeld. Veel demonstraties zijn opgezet via Facebook en Twitter, de video's van de demonstraties zijn te vinden op YouTube en zo kan de hele wereld zien hoe het er in Egypte aan toe ging. De regering probeerde daarom het internetverkeer te blokkeren. Blogs werden afgesloten, YouTube werd geblokkeerd en er werd alles aan gedaan om het mobiele telefoonverkeer te blokkeren.

Niet alleen in Egypte is gedemonstreerd tegen Mubarak, ook in Nederland zijn er ongeveer 50 mensen (voornamelijk Egyptenaren die in Nederland wonen) de straat op gegaan om te demonstreren in Den Haag. Onder de betogers waren veel jongeren, zij zeiden uit solidariteit voor de demonstranten uit Egypte te demonstreren. De demonstratie was bij het ambassadegebouw in Den Haag en er was veel politie aanwezig bij de demonstratie. Voor het ambassadegebouw heeft een man van Egyptische afkomst zichzelf twee dagen voor de demonstraties in Nederland geprobeerd in brand te steken. Dit is uiteindelijk voorkomen door de politie. Nog later zijn er nog ongeveer 200 Egyptenaren naar het Vredespaleis in Den Haag gekomen om te demonstreren, de politie was uit voorzorg aanwezig maar het bleef rustig.

Mubarak heeft aangegeven dat hij wel wilde vertrekken, maar dat hij dat niet deed omdat hij bang was voor totale chaos in het land. Hij was ook bang dat dan de radicale moslimgroep de macht in het land overnam. Op 4 februari 2011 hebben betogers gepleit voor het vertrek van Mubarak met directe ingang. Dit is echter niet gelukt. Honderdduizenden mensen verzamelden zich op het Tahrir-plein in Caïro. Er zijn die dag geen grote confrontaties geweest en de demonstratie verliep vrij rustig. Uiteindelijk trad Mubarak op 11 februari 2011 terig en droeg hij zijn taken over aan het leger. Vervolgens moest hij terecht staan wegens zijn betrokkenheid bij de dood van honderden protestanten in februari. Het proces begon op 3 augustus 2011. Ook zijn rol bij de dood van Sadat zal worden onderzocht.[5]

Syrië

Syrië is een land met als grootste buren Israel, Irak en Turkije[6] . Dit land is de laatste maanden vooral bekend om de gruwelijke wijze waarop met demonstranten wordt omgesprongen. Zonder internet zouden wij waarschijnlijk niets meekrijgen van het leven in een niet-vrije wereld.

Bij de eerste demonstraties in Syrië werden zes mensen opgepakt en tientallen mensen raakten gewond. Dit gebeurde toen aanhangers van president Assad de betogers te lijf gingen met stokken. De demonstraties werd via Facebook georganiseerd door de beweging 'Syrische Revolutie tegen (president) Bashar al-Assad 2011'. De demonstratie verliep in het begin rustig, de demonstranten werden met rust gelaten door de veiligheidstroepen die aanwezig waren.

Een begrafenis van twee demonstranten waar tienduizenden betogers aanwezig waren is beschoten door de politie van Syrië met traangas. De politie trad hard op tegen de demonstranten. Activisten werden opgepakt en de politie gebruikte geweld. Bij een andere begrafenis van negen doden zijn de demonstranten opnieuw de straat op gegaan. Deze keer werden ze echter door sluipschutters beschoten, bij deze actie zijn zeker 15 mensen om het leven gekomen.

De president heeft in april 2011 alle betogers die gedemonstreerd hebben tegen zijn regering vrijgelaten, in de hoop dat de demonstraties in zijn land zouden stoppen. Ook hebben meer dan 200 leden van de partij van Assad hun lidmaatschap opgezegd bij de partij omdat ze het niet eens zijn met het geweld dat gebruikt wordt tegen de betogers. Ook in het leger is er onderling onenigheid ontstaan over het optreden tegen de demonstranten. Dit heeft als gevolg gehad dat legereenheden onderling met elkaar in gevecht zijn geraakt. Militairen zouden geweigerd hebben om op ongewapende demonstranten te schieten, daarop werden ze zelf beschoten door een andere eenheid. Hierdoor ontstond een vuurgevecht tussen de legereenheden.
In de Syrische havenstad Latakia zijn wijken gebombardeerd vanaf zee. Deze wijken stonden erom bekend dat er veel betogers woonden. De dag van tevoren was er al een aanval geweest op de havenstad, toen door middel van militairen en zeker 20 tanks. Hierbij zijn twee doden gevallen en raakte 15 mensen gewond. Veel inwoners zijn de stad uit gevlucht na deze inval. Westerse journalisten worden niet toegelaten in Syrië, daarom zijn er weinig beelden.


President Assad zegt niet bezorgd te zijn over de opstand, hij zegt dat het leger de toestand onder controle heeft. Hij zegt dat hij niet denkt aan opstappen. Ondertussen gaan de demonstraties gewoon door.
Op 14 oktober 2011 werd bekend gemaakt dat het aantal doden door de demonstraties in Syrië opgelopen is tot boven de 3000 mensen. Onder deze doden bevinden zich tenminste 187 kinderen.


(Let op! Video bevat heftige beelden)


Libië

Libië is een Franse ex-kolonie in het Noorden van Afrika met als belangrijkste buurlanden Egypte, Tunesië en Algerije.
In Libië zijn ook grootschalige demonstraties begonnen tegen de regering van kolonel Kadhafi. Er werden stenen en brandbommen naar de politie gegooid. De agenten hebben daarop gereageerd met traangas en waterkannonnen, ook zouden er rubberkogels gebruikt zijn. De protesten zijn begonnen nadat een advocaat werd opgepakt, die tegen het regime van Kadhafi is. Later zou hij vrijgelaten zijn maar de demonstraties bleven doorgaan.
Tijdens demonstraties is er gevochten tussen de ordebewaarders en betogers. Er zou gericht geschoten zijn op de betogers. Ook heeft de terreurorganisatie Al-Qaida gezegd dat zij voor de betogers in Libië zijn die tegen het regime van Kadhafi strijden. Al-Qaida noemt Kadhafi een bedriegende, zondige en hardvochtige schoft. Kadhafi is op zijn beurt bang dat Libië in de handen van de terreurorganisatie valt en dat Libië een nieuw Afghanistan wordt.
Op 23 augustus 2011 hebben de betogers het hoofdkwartier van Kadhafi overgenomen. Kadhafi zelf is echter niet gevonden tijdens de inval. Direct nadat het gebouw overgenomen was hebben de betogers de vlag van de opstandelingen gehesen. Na de inname van het hoofdkwartier heerste er grote chaos. Honderden mensen gingen het hele gebouw plunderen en zochten in elke kamer naar iets waardevols.
Nadat de gevechten in Tripoli gewonnen waren door de opstandelingen en Kadhafi verdreven was, is deze toch blijven vechten. Zijn aanhangers zijn niet van plan zichzelf over te geven. Kadhafi heeft gezegd: "Ze zullen hun verzet niet opgeven. We geven ons niet over, we zijn geen vrouwen, we blijven vechten". Na Tripoli waren de grootste bolwerken van Kadhafi Sirte en Bani Walid. Deze steden werden dan ook belaagd door de opstandelingen. In eerste instantie is geprobeerd om een vreedzame overname te realiseren, maar dit mislukte. Daarna raakten de troepen van Kadhafi en de betogers weer in gevecht.
De Nederlandse ambassade is weer open gegaan in Libië. Deze is enkele maanden dicht geweest omdat het te onveilig zou zijn in Libië. Nederlandse bedrijven willen weer beginnen met de olie en gaswinst, in de landbouw en de watersector, de Nederlandse ambassade helpt deze bedrijven daarbij.
Op 14 oktober 2011 is er een groot vuurgevecht geweest in de hoofdstad Tripoli. Het gevecht was tussen de troepen van Kadhafi en de troepen van de Nationale overgangsraad. Het was het eerste grote vuurgevecht tussen de voor en tegenstanders van Kadhafi, sinds Kadhafi verdreven is uit Tripoli. De aanhangers van Kadhafi gingen de straat op met groene vlaggen die staan voor het oude regime. Toen de overgangsraad hen probeerden te arresteren liep dat uit op een vuurgevecht.

Libië bevrijd

Op 20 oktober 2011 meldt de overgangsraad van Libië dat Kadhafi is opgepakt. ''Kadhafi is uit een rioolpijp gehaald. Hij bood geen enkele weerstand. Hij was geraakt door een kogel in zijn rechterarm toen we hem begonnen te verplaatsen. Toen we hem in een wagen zetten had hij geen andere verwondingen"[7]

Al snel ging het gerucht dat Kadhafi niet gevangen was, maar overleden. De nieuwszenders RTL en NOS lieten lang twijfel bestaan en wachtten tot dit bericht werd bevestigd door Aljazeera en andere buitenlandse zenders. Op donderdag 20 oktober 2011 om 14:56 werd een video geplaatst waarin de overgangsraad de dood van Kadhafi bevestigde.

[8]

Overleden aan een schotwond

De artsen die een autopsie hebben uitgevoerd op het lichaam van Muamar Kadhafi bevestigen dat hij is overleden aan een schotwond. "Het was overduidelijk."[9] aldus de leider van het onderzoek. Er werden verder geen uitspraken gedaan of Muamar Kadhafi is overleden aan zijn hoofdwond. Over de afstand van het schot worden ook nog geen uitspraken gedaan. Meer details volgen wanneer het rapport is overhandigd aan de minister van Justitie.
"Alles zal openbaar gemaakt worden, niks zal geheim blijven", beloofde patholoog.[10]

Libië vrijverklaard

Op zondag 23 oktober 2011 is Libië officieel vrij verklaard. Dit gebeurde in de stad Benghazi. Deze stad was het belangrijkste bolwerk van het verzet. Het uitroepen van de vrijheid gebeurde door
de voorzitter van de Nationale Overgangsraad, Abdul Jalil. In juli volgend jaar zullen er verkiezingen zijn in Libië.
  1. ^ Wikipedia, (onbekend), geraadpleegd op 10 oktober 2011, http://en.wikipedia.org/wiki/Arab_Spring
  2. ^ Joris Luyendijk, (2011), Een goede man slaat soms zijn vrouw, Amsterdam: Uitgeverij Podium B.V. (7e druk)
  3. ^ Issandr El Amrani (2010), Geraadpleegd op 12 oktober 2011, http://www.arabist.net/blog/2010/6/14/the-murder-of-khaled-said.html
  4. ^ http://4.bp.blogspot.com/_TmED4DTHvIY/TVL75k90TwI/AAAAAAAAXU8/GIpb1YHV94k/s1600/khalidSaid.jpg
  5. ^ Jaar 2011, Redactie NOS, Geraadpleegd op 12 oktober 2011, http://nos.nl/dossier/215542-onrust-in-de-arabische-wereld/
  6. ^ Google, (onbekend), Geraadpleegd op 13 oktober, http://maps.google.nl/
  7. ^ NU.nl, (2011) geraadpleegd op 23 oktober 2011,Muammar Kaddafi gedood, http://www.nu.nl/buitenland/2646315/muammar-kaddafi-gedood.html
  8. ^ NOS, (2011) geraadpleegd op 23 oktober 2011,Overgangsraad bevestigt dood Kadhafi, http://nos.nl/video/305663-overgangsraad-bevestigt-dood-kadhafi.html
  9. ^ NOS, (2011) geraadpleegd op 23 oktober 2011,Autopsie Kadhafi afgerondi, http://nos.nl/artikel/306482-autopsie-kadhafi-afgerond.html
  10. ^ NOS, (2011) geraadpleegd op 23 oktober 2011,Autopsie Kadhafi afgerondi, http://nos.nl/artikel/306482-autopsie-kadhafi-afgerond.html